About

“Heudiemeudie, pöpcørn, meatballs, I’m the Swedish Chef,” is veelal het eerste dat ik te horen krijg wanneer ik het met iemand over Zweden heb. Dat, en de gebruikelijke opmerkingen als: “Je vader rijdt zeker een Volvo?” (Nou, vroeger wel ja) “Lekker knäckebröd!” (Uhu, mee eens) en “Hé, ik was gisteren bij de IKEA” (Goh, leuk voor je).

Op vroege leeftijd wist ik al wat ik wilde worden: journalist. Ik kende, moet ik eerlijk bekennen, dit woord niet uit mezelf. Ik leerde het van de meester uit groep vier. Hij schreef op mijn rapport: Catharina houdt erg van schrijven, ik denk dat als ik later met pensioen ben en de krant opensla ik haar naam onder artikelen zie staan. En hij niet alleen, zo’n beetje elke juf en/of meester die ik in de jaren die daarop volgde zei hetzelfde. Toch was ik eigenwijs, en wilde ik graag naar de universiteit. Daarom koos ik voor de studie Scandinavische Talen en Culturen aan de Universiteit van Amsterdam.

Maar helaas kwam ik al snel tot de conclusie dat alleen het beheersen van de Zweedse, en het begrijpen van de Deense en Noorse, taal me niet ver zouden brengen. Per slot van rekening heeft de ambassade niet jaarlijks een nieuwe lading mensen nodig, à veertien stuks (ja het zijn nog best ‘volle’ klassen voor zo’n kleine studie). Daarom koos ik eieren voor mijn geld en schreef me ook in bij de studie journalistiek. En nu, twee jaar verder, zijn we hier. Het moment dat ik achter mijn laptop zit en een stukje schrijf over mezelf voor mijn blog over Zweden.

Als derdejaars student Scandinavische Talen en Culturen is er vaak raar naar me gekeken en aan me gevraagd wat me bezielde die studie te kiezen. Ik heb er niet echt een eenzijdig, duidelijk antwoord op. Ik kan wel vertellen waardoor het niet kwam. Ik ben in ieder geval niet Zweeds. Want, waarom zou ik een studie gaan doen waarbij ik een taal leer… als ik deze taal hoogstwaarschijnlijk al spreek? Het komt ook niet omdat ik gebrainwashed ben door teveel Zweedse kinderfilms in mijn jonge jaren (al wil ik nog steeds graag een aapje en hem Meneer Nilsson noemen). En nee, ik koos niet voor Scandinavische Talen en Culturen omdat ik ‘een Zweedse vriend tegen het lijf aan ben gelopen’, zoals veel mensen zich ook openlijk afvragen.

Het is alles aan Zweden dat mij aanspreekt. De taal, de natuur, de mentaliteit. Zweden is zoveel meer dan waar het door veel mensen mee wordt geassocieerd. Daarom mijn blog over Zweden, over de taal, het land, de mensen en de cultuur. Maar ook over de Zweedse cultuur in Nederland. Die er is maar door veel mensen wordt gemist. Een blog voor Zweden in Nederland, die het zat zijn om op een rare manier geïmiteerd te worden door mensen die te veel naar poppenshows. Maar ook voor de Nederlanders die zich realiseren dat Zweden niet perse allemaal een Billy in de woonkamer hebben, niet noodzakelijk ontbijten met knäckebröd en niet allemaal een zoontje hebben dat een geweldig voetbaltalent blijkt te zijn. Over de échte dingen die betrekking hebben tot Zweden; het vierhonderd jaar vriendschapsverband, de feesten die hier in Nederland worden georganiseerd en, ja, stiekem ook wel een beetje over de beste gehaktballen en de lekkerste kaneelbroodjes in de wereld.

Screenshot_2013-06-22-09-06-25-1

Dit ben ik, verkleed als Lady Lucia
Tijdens de Lucia viering op de UvA vorig jaar

Catharina Hoogendoorn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s